Sylwetka prof. dr hab. inż. Jerzego Osiowskiego

JOsiowski2.jpg

Je­rzy Osiow­ski uro­dził się 23 paź­dzier­ni­ka 1927 roku w War­sza­wie. Na­ukę w za­kre­sie szko­ły po­wszech­nej po­bie­rał w Dro­ho­by­czu (1934–1939)) i we Lwo­wie (1939–1941)) W la­tach 1941–1943 ukoń­czył we Lwo­wie dwu­let­nią Szko­łę Han­dlo­wą. Ma­tu­rę uzy­skał w r. 1946 w Miej­skim Li­ceum Mę­skim im. J. Pił­sud­skie­go w Ło­dzi. W la­tach 1946–1951 stu­dio­wał w Po­li­tech­ni­ce War­szaw­skiej uzy­sku­jąc w r. 1951 na Wy­dzia­le Łącz­no­ści sto­pień ma­gi­stra in­ży­nie­ra łącz­no­ści w za­kre­sie ra­dio­tech­ni­ki. W r. 1958 na pod­sta­wie roz­pra­wy pt. Ana­li­za prze­bie­gów w ob­wo­dzie ano­do­wym wzmac­nia­cza re­zo­nan­so­we­go wiel­kiej czę­sto­tli­wo­ści kla­sy C (pro­mo­tor prof. S. Ryż­ko)) Rada Wy­dzia­łu Łącz­no­ści PW nada­ła mu sto­pień kan­dy­da­ta nauk tech­nicz­nych. W r. 1959 ob­jął sta­no­wi­sko do­cen­ta. W r. 1967 uzy­skał ty­tuł na­uko­wy pro­fe­so­ra nad­zwy­czaj­ne­go, a w r. 1978 ty­tuł na­uko­wy pro­fe­so­ra zwy­czaj­ne­go. W dniu 26 maja 1995 r. otrzy­mał ty­tuł dok­to­ra ho­no­ris cau­sa Po­li­tech­ni­ki Łódz­kiej. Z dniem 1 paź­dzier­ni­ka 1998 r. prze­szedł na eme­ry­tu­rę. Od 1 stycz­nia 1997 pra­cu­je do­dat­ko­wo na czę­ści eta­tu w In­sty­tu­cie Pro­ble­mów Współ­cze­snej Cy­wi­li­za­cji.

Je­rzy Osiow­ski roz­po­czął pra­cę w Po­li­tech­ni­ce War­szaw­skiej — jesz­cze jako stu­dent — w r. 1948, po­cząt­ko­wo w Ka­te­drze Ma­te­ma­ty­ki prof. Wi­tol­da Po­go­rzel­skie­go. Na­stęp­nie zwią­zał się z Za­kła­dem Pod­staw Te­le­elek­try­ki w Ka­te­drze Pod­staw Te­le­ko­mu­ni­ka­cji i wraz z tym za­kła­dem prze­szedł w r. 1963 do no­wo­utwo­rzo­nej na Wy­dzia­le Łącz­no­ści Ka­te­dry Elek­tro­tech­ni­ki Teo­re­tycz­nej,,A’’’ W r. 1970 ka­te­dra ta zo­sta­je włą­czo­na do In­sty­tu­tu Pod­staw Elek­tro­ni­ki. W in­sty­tu­cie tym (o­bec­na na­zwa: In­sty­tut Sys­te­mów Elek­tro­nicz­nych)) Je­rzy Osiow­ski pra­cu­je do dnia dzi­siej­sze­go (na 1/2 eta­tu)) Rów­no­le­gle z pra­cą w Po­li­tech­ni­ce War­szaw­skiej pra­co­wał w wy­mia­rze 1/2 eta­tu w In­sty­tu­cie Ma­te­ma­tycz­nym PAN (1952–1958)) oraz w In­sty­tu­cie Pod­sta­wo­wych Pro­ble­mów Tech­ni­ki PAN (1958–1963))

Po­cząt­ko­wo za­in­te­re­so­wa­nia na­uko­we Je­rze­go Osiow­skie­go kon­cen­tro­wa­ły się wo­kół za­sto­so­wań no­wo­cze­snych me­tod ma­te­ma­tycz­nych w teo­rii ob­wo­dów (ra­chu­nek ope­ra­to­ro­wy, teo­ria dys­try­bu­cji, pod­sta­wy ma­te­ma­tycz­ne teo­rii ob­wo­dów)) W r. 1965 uka­za­ła się ob­szer­na mo­no­gra­fia J. Osiow­skie­go pt. Za­rys ra­chun­ku ope­ra­to­ro­we­go (WNT))

Od po­cząt­ku lat sie­dem­dzie­sią­tych, wraz z kie­ro­wa­nym przez sie­bie ze­spo­łem na­uko­wym, pra­cu­je nad ak­tu­al­ną wów­czas pro­ble­ma­ty­kę fil­trów ak­tyw­nych RC. Licz­ne pu­bli­ka­cje stwo­rzy­ły pod­sta­wy do pod­ję­cia w la­tach 1975–1979, kie­ro­wa­ne­go przez J. Osiow­skie­go, pol­sko­-a­me­ry­kań­skie­go pro­gra­mu ba­daw­cze­go pt. Cir­cu­it The­ory and Ac­ti­ve RC Fil­ters (fi­nan­so­wa­ne­go przez NSF I Fun­dusz im. M. Skło­dow­skie­j-Cu­rie)) Pro­gram ten przy­czy­nił się do po­wsta­nia wie­lu ory­gi­nal­nych pu­bli­ka­cji i re­fe­ra­tów za­gra­nicz­nych. Wspól­nie z prof. T. Mo­raw­skim stwo­rzył teo­rię ukła­dów qu­asi­-o­dw­ra­cal­nych i Q-o­dw­ra­cal­nych, opu­bli­ko­wa­ną w r. 1979 za gra­ni­cą oraz przed­sta­wio­ną na kil­ku kon­fe­ren­cjach mię­dzy­na­ro­do­wych. W la­tach osiem­dzie­sią­tych głów­ny nurt dzia­łal­no­ści na­uko­wej J. Osiow­skie­go do­ty­czy me­tod kom­pen­sa­cji nie­ide­al­no­ści ele­men­tów ak­tyw­nych fil­trów. Wspól­nie z A Urba­siem zo­sta­ła stwo­rzo­na teo­ria wzmac­nia­czy ak­tyw­nie skom­pen­so­wa­nych (Com­po­si­te Ope­ra­tio­nal Am­pli­fiers))

Je­rzy Osiow­ski jest au­to­rem lub współ­au­to­rem 60 pu­bli­ka­cji, w tym 6 ksią­żek. Był pro­mo­to­rem w 10 za­koń­czo­nych prze­wo­dach dok­tor­skich. Od r. 1972 jest człon­kiem Ko­mi­te­tu Elek­tro­ni­ki i Te­le­ko­mu­ni­ka­cji PAN (do r. 1990 rów­nież człon­kiem Pre­zy­dium KEiT PAN)) W la­tach 1975–1990 był prze­wod­ni­czą­cym Sek­cji Ukła­dów i Sys­te­mów Elek­tro­nicz­nych KEiT PAN. Był jed­nym ze współ­or­ga­ni­za­to­rów Kra­jo­wych Kon­fe­ren­cji Teo­rii Ob­wo­dów i Ukła­dów Elek­tro­nicz­nych i w la­tach 1977–1990 prze­wod­ni­czą­cym Ko­mi­te­tu Na­uko­we­go tych kon­fe­ren­cji. W ra­mach współ­pra­cy na­uko­wej z Ka­te­drą Ob­wo­dów ČVUT w Pra­dze, a póź­niej rów­nież z In­sty­tu­tem Te­le­ko­mu­ni­ka­cji Po­li­tech­ni­ki Bu­da­pesz­tań­skiej, był jed­nym ze współ­or­ga­ni­za­to­rów se­rii pol­sko­-cze­skich, a na­stęp­nie pol­sko­-cze­sko­-wę­gier­skich, se­mi­na­riów ro­bo­czych (od­by­wa­ją­cych się do dziś)) po­świę­co­nych wspól­nym te­ma­tom prac i za­in­te­re­so­wań (Work­shops on Cir­cu­it The­ory and Ap­pli­ca­tions)) W la­tach 1986–1990 J.O­siow­ski peł­nił funk­cję kie­row­ni­ka pro­gra­mu CPBP 02.14 pt. Roz­wój teo­rii i no­wo­cze­snych me­tod pro­jek­to­wa­nia ukła­dów i sys­te­mów elek­tro­nicz­nych.

Jest człon­kiem ko­mi­te­tu na­uko­we­go kon­fe­ren­cji z cy­klu EC­CTD (Eu­ro­pe­an Con­fe­ren­ce on Cir­cu­it The­ory and De­sign)) a w r. 1980 był prze­wod­ni­czą­cym kon­fe­ren­cji EC­CT­D’80 w War­sza­wie. Jest człon­kiem (se­nior mem­ber)) IEEE i człon­kiem To­wa­rzy­stwa Na­uko­we­go War­szaw­skie­go. W la­tach 1993–1997 był człon­kiem Co­un­cil for Eu­ro­pe­an Cir­cu­it So­cie­ty. W r. 1996 J. Osiow­ski otrzy­mał na­gro­dę na­uko­wą Sie­men­sa,,za utwo­rze­nie szko­ły na­uko­wej i wy­bit­ne osią­gnię­cia w kształ­ce­niu aka­de­mic­ki­m’’’

Do­ro­bek dy­dak­tycz­ny Je­rze­go Osiow­skie­go jest dość jed­no­rod­ny. Pro­wa­dził za­ję­cia (wy­kła­dy i ćwi­cze­nia)) z wszyst­kich kur­sów ma­te­ma­ty­ki. W póź­niej­szych la­tach wy­kła­dał ra­chu­nek ope­ra­to­ro­wy i sta­ny nie­usta­lo­ne (tak­że poza PW)) a na­stęp­nie teo­rię ob­wo­dów we wszyst­kich wa­rian­tach. Był lau­re­atem,,zło­tej kre­dy’’’ wy­róż­nie­nia przy­zna­wa­ne­go przez stu­den­tów. Był au­to­rem dru­gie­go tomu pod­ręcz­ni­ka pt. Teo­ria ob­wo­dów, WNT, 1971 (pierw­szy tom na­pi­sał prof. Cz. Raj­ski)) Naj­waż­niej­sze osią­gnię­cie w tym za­kre­sie sta­no­wi — na­pi­sa­ny wspól­nie z J.Sza­ba­ti­nem — trzy­to­mo­wy no­wo­cze­sny pod­ręcz­nik pt. Pod­sta­wy teo­rii ob­wo­dów (WNT, 1992–1995))

W la­tach 1963–1967 Je­rzy Osiow­ski był w okre­sie dwóch ka­den­cji pro­dzie­ka­nem Wy­dzia­łu Łącz­no­ści PW. W la­tach 1970–1978 był dy­rek­to­rem In­sty­tu­tu Pod­staw Elek­tro­ni­ki. W r. 1978 zo­stał po­wo­ła­ny na sta­no­wi­sko dzie­ka­na Wy­dzia­łu Elek­tro­ni­ki PW na ka­den­cję 1978–1981. Funk­cję tę peł­nił rów­nież w ka­den­cji 1981–1984 w wy­ni­ku wy­bo­rów do­ko­na­nych w r. 1981 Był człon­kiem Se­na­tu PW w la­tach 1975–1987. W ka­den­cji 1981–1984 był prze­wod­ni­czą­cym Se­nac­kiej Ko­mi­sji Struk­tu­ry i Or­ga­ni­za­cji Uczel­ni, któ­ra opra­co­wa­ła pro­jekt sta­tu­tu PW. W r. 1990 po­wie­rzo­no mu, w dro­dze wy­bo­rów, funk­cję prze­wod­ni­czą­ce­go Ze­spo­łu Eks­per­tów MEN w za­kre­sie nauk tech­nicz­nych. W ka­den­cji 1990–1993 peł­nił (z wy­bo­ru)) funk­cję wi­ce­prze­wod­ni­czą­ce­go, a w ka­den­cji 1993–1996 — prze­wod­ni­czą­ce­go Rady Głów­nej Szkol­nic­twa Wyż­sze­go. W stycz­niu 1997, z ini­cja­ty­wy rek­to­rów uczel­ni pod­le­głych MEN, zo­stał po­wo­ła­ny przez Mi­ni­stra Edu­ka­cji Na­ro­do­wej na prze­wod­ni­czą­ce­go Ze­spo­łu do Spraw No­we­li­za­cji Usta­wo­daw­stwa Do­ty­czą­ce­go Szkol­nic­twa Wyż­sze­go. Ze­spół ten za­koń­czył pra­ce 15 lu­te­go 1998 r. wy­da­jąc Za­ło­że­nia re­for­my pra­wa o szkol­nic­twie wyż­szym (tzw.,,żół­ta ksią­żecz­ka­’’))

Je­rzy Osiow­ski jest żo­na­ty i ma dwóch sy­nów. Upra­wia tu­ry­sty­kę gór­ską, jeź­dzi na nar­tach, daw­niej grał w te­ni­sa.